بخش ۳۹ - حکایت عاشقانی که از غایت سودای عشق از آفت قحطی و تنگی باز رستند و پریشانی بخاطر ایشان راه نیافت

خوشا وقتی و خرم روزگاری

که خوش بودیم با سودای یاری

بدور عشق خوبان شاد بودیم

ز غمهای جهان آزاد بودیم

همه با یکدگر در دعوی عشق

همه دعوی کنان در معنی عشق

نه یاد خواب و نه یارای خوردن

نه فکر عمر و نه سودای مردن

قضا را قحط سالی شد در آن عهد

که مردم زهر میخوردند چون شهد

همه از جان شیرین سیر خوردند

چو شیرین بود تب کردند و مردند

دهن بستند خوبان از تبسم

که در تنگی نمیباشد تنعم

مگر آدم از آن تنگی خبر داشت

که جنت را بهشت و دانه برداشت

همه کس در فغان آمد که این چیست

فغان از آسمان آمد که این چیست

چه عمرست این که هر روزی چو سالیست

زوال عیش و رنج بی زوالیست

چه سود از مزرع سرسبز افلاک