شمارهٔ ۱۵۳

صوفیان را دگر امروز نه های است و نه هویی

آسمان باز همانا زده سنگی به سبویی

گر به دستی زده ام چاک گریبان سلامت

نه ملامت کشم از کرده توان کرد رفویی

بر سرم چون گذری دسته گل بر سر خاری

پا به چشمم چو نهی سرو روان بر لب جویی

من که صد سلسله چون حلقه مویی بگسستم

حلقه سلسله زلف توام بست به مویی

زاهد ار اهل بهشت است خدایا مفرستم

جز به دوزخ چومنی ظلم بود یار چو اویی

زین همه شنعت بیهوده ات ای شیخ چه حاصل

رو بدست آر چو مردان خدا سیرت و خویی

ای خوش آن دل که ز ترکان پری چهر چو یغما

نشود شیفته رنگی و آشفته مویی