شمارهٔ ۸ - بند هشتم

ای آنکه گفتار ترا هوش و روان پاسخ بود

وز آتش عشقت دلم تابنده چون دوزخ بود

مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن

بلبل به تقطیع رجز گویا به شاخ و شخ بود

دوزخ شمر تاریک را و آن شولمن دوزخ بود

مانندآباد ای پسر خود عالم برزخ بود

پروز نژاد است و نسب بازیره یک حصه ز شب

پنک است و اودس یک وجب فرسنگ خود فرسخ بود

سیخ تباهه باب زن که ش خوانده برخی تاب زن

پاشنگ باشد آبزن جلاب خود آکخ بود

نسترون آمد نسترن پروین همی باشد پرن

هم زلزله شد بومهن دیگر تلوسه چخ بود

درغاله شعب کوه دان رنجیده را بستوه دان

بسیار را انبوه دان اشکاف و انده رخ بود