بخش ۱۶ - عتاب کردن شمع پروانه را

چو بشنید این حکایت شمع آشفت

زبان طعن بگشا و بدو گفت

که ای دیوانه چندین هرزه گویی

به تیغ من هلاک خود چه جویی

چو برق غیرتم آتش فروزد

هزاران چون تو در یکدم بسوزد

سموم قهر من گر بر تو تازد

تنت را سوزد و جانت گدازد

بسی همچون تو بر رویم نظر دوخت

خیال وصل پخت و عاقبت سوخت

چو تو هر کس که در بزم من افتاد

مگر خاکسترش بیرون برد باد

وجودت پیش من برگ گیاهی است

و گر سوزی که بر من برگ کاهی است

به نسبت با تو ما را الفتی نیست

گدا باشبچراغش نسبتی نیست

مجو زنهار از من مهربانی

ندارد زینهار آتش تو دانی

قرینم گر شوی سوزی زتابم

که تو چون کوکبی من آفتابم

چرا با وصل من چندین شتابی