بخش ۲۸ - مژده دادن هاتف غیبی پروانه را

زهی دانای مقصود نهانی

زبان دان زبان بی زبانی

زهی آگه ز درد دردمندان

شفا بخش جراحتهای پنهان

عطای او که برق ناگهان است

چراغ افروز راه گمراهان است

محیط لطفش ارجنبد یکی دم

بشوید از گنه دامان عالم

چو خورشید کرم در بخشش آویخت

ز بحر لطف ابر رحمت انگیخت

بر آن لب تشنه رحمت کرد باران

در آن ظلمت چشاندش آب حیوان

چو از زاری دل پروانه میسوخت

چراغ حاجتش ایزد برافروخت

بگوش هوشش از غیب آمد آواز

که روشن شد چراغ دیده ات باز

چو برق لطف یزدانی درخشید

چراغی خواهدت از غیب بخشید

ازین شب خواهدت صبحی دمیدن

بدان خورشید وش خواهی رسیدن

ترا زان نور چشم ای پاکدامن

رسولی میرسد چشم تو روشن