بخش ۲۵ - رفتن گل در آتش و سوختن با نعش جم

ساقی ازین کاسه و خوان کبود

خرمی اندر دل و جان که بود

چشمه نوشیست پر از گرد مهر

گرمی رقصیست در آن سرد مهر

قصه دختر شنو القصه باز

کرد بر او جم دری از غصه باز

آمده این فرض بر آتش زنان

کز پی نعشند در آتش زنان

شخص جم ار مرده وار زنده بود

بر سر آتش شدن ارزنده بود

جم که پر از ناوک کین کیش داشت

مرد و در آتش شدو و آن کیش داشت

سخت شد از عالم فرمان بری

زنده در آتش شدن از آن پری

ماه رخ آراسته چون مشتری

وز غم او غرقه خون مشتری

از پی رقص از غم جم کف زنان

غرقه خون هم رخ و هم کف زنان

سرو قدش بر زده دامان شده

مو همه رام دل و دام آن شده

باد برافروخته آتش به چرخ

بر سر آتش زده پا خوش به چرخ