غزل شمارهٔ ۹
انوری ابیوردیای غارت عشق تو جهان ها
بر باد غم تو خان و مان ها
شد بر سر کوی لاف عشقت
سرها همه در سر زبان ها
در پیش جنیبت جمالت
از جسم پیاده گشته جان ها
در کوکبه رخ چو ماهت
صد نعل فکنده آسمان ها
نظارگیان روی خوبت
چون در نگرند از کران ها
در روی تو روی خویش بینند
زینجاست تفاوت نشان ها
گویم که ز عشوه های عشقت
هستیم ز عمر بر زیان ها
گویی که ترا از آن زیان بود
الحق هستی تو خود از آن ها
تا کی گویی چو انوری مرغ
دیگر نپرد از آشیان ها
داند همه کس که آن چه طعنه ست
دندانست بتا در این دهان ها