غزل شمارهٔ ۶۳

یار دل در میان نمی آرد

وز دل من نشان نمی آرد

سایه بر کار من نمی فکند

تا که کارم به جان نمی آرد

وز بزرگی اگرچه در کارست

خویشتن را بدان نمی آرد

کی به پیمان من درآرد سر

چون که سر در جهان نمی آرد

روز عمرم گذشت و وعده وصل

شب هجرش کران نمی آرد

عمر سرمایه ایست نامعلوم

تاب چندین زیان نمی آرد

به سر او که عشق او به سرم

یک بلا رایگان نمی آرد

به دروغی بر انوری همه عمر

گر سر آرد توان نمی آرد