غزل شمارهٔ ۹۷

دردم فزود و دست به درمان نمی رسد

صبرم رسید و هجر به پایان نمی رسد

در ظلمت نیاز بجهد سکندری

خضر طرب به چشمه حیوان نمی رسد

برخوان از آنکه طعمه جانست هیچ تن

آنجا به پای عقل به جز جان نمی رسد

جان داده ام مگر که به جانان خود رسم

جانم برون شدست و به جانان نمی رسد

خوانی که خواجه خرد از بهر جان نهاد

مهمان عقل بر سر آن خوان نمی رسد

گفتم به میزبان که مرا زله ای فرست

گفتا هنوز نقل به دربان نمی رسد

فتراک این سوار به تو کی رسد که خود

گردش هنوز بر سر سلطان نمی رسد

طوفان رسید در غمت و انوری هنوز

قسمت سرای نوح به طوفان نمی رسد