غزل شمارهٔ ۱۸۲
انوری ابیوردیبه دو چشم تو که تا زنده ام
تو خداوندی و من بنده ام
سر زلف تو گواه من است
که من از بهر رخت زنده ام
به رخ خویش ننازی چنان
که من از عشق تو نازنده ام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خنده ام
به دو چشم تو که تا زنده ام
تو خداوندی و من بنده ام
سر زلف تو گواه من است
که من از بهر رخت زنده ام
به رخ خویش ننازی چنان
که من از عشق تو نازنده ام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خنده ام