غزل شمارهٔ ۲۰۲

هرچند غم عشقت پوشیده همی دارم

هر کس که مرا بیند داند که غمی دارم

گفتم که فرو گویم با تو طرفی زین غم

ز اندیشه ی غم خون شد هم زهره نمی دارم

با آنکه به هر فرصت صد نکته دراندازم

هم در تو نمی گیرد چه سرد دمی دارم

گویی که چو زر آری کار تو چو زر گردد

حقا که اگر جز جان وجه درمی دارم

از انوری و حالش دانم که نه ای بی غم

وز بلعجبی گویی کین غم چه کمی دارم