غزل شمارهٔ ۲۰۶

اگر نقش رخت بر جان ندارم

به زلف کافرت ایمان ندارم

ز تو یک درد را درمان مبادم

اگر صد درد بی درمان ندارم

ز عشقت رازها دارم ولیکن

ز بی صبری یکی پنهان ندارم

صبوری را مگر معذور داری

دلی می باید و من آن ندارم

مرا گویی ز پیوندم چه داری

چه دارم جز غم هجران ندارم

گر از تو بوسه ای خواهم به جانی

تو گویی بوسه ارزان ندارم

لبت دندانم از جا برکشیدست

چو گویی با لبت دندان ندارم