غزل شمارهٔ ۳۰۲

آگه نه ای ز حالم ای جان و زندگانی

دردا که در فراقت می بگذرد جوانی

عمری همی گذارم روزی همی شمارم

روزی چنان که آید عمری چنانک دانی

هرگز ز من ندیدی یک روز بی وفایی

هرگز ز تو ندیدم یک روز مهربانی

در کار من نظر کن بر حال من ببخشای

تا چند بی وفایی تا کی ز بدگمانی

ای یار ناموافق رنجیست بی نهایت

وی بخت نامساعد کاریست آسمانی