قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ - در مدح ناصرالدین طاهر و تهنیت رمضان و تحویل حمل

سایه افکند مه روزه و روز تحویل

روز مسعود مبارک مه میمون جلیل

سایه ای نه که شود از رخ خورشید خجل

سایه ای نه که بود بر در خورشید ذلیل

سایه ای کز مدد مد سوادش دادست

دست کحال قضا دیده دین را تکحیل

سایه ای کز طرف دامن فضلش دارند

دوش خورشید ردا تارک گردون اکلیل

هر دو فرخنده و میمون و مبارک بادند

چه مه روزه و دیگر چه و روز تحویل

برکه بر ناصر دین صاحب عادل که خدای

همه چیزیش بدادست مگر عیب و عدیل

ثانی سایه یزدان که به عالی عتبه اش

نور خورشید قدم می ننهد بی تقبیل

ای صلاحیت عالم را کلک تو ضمان