قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ - در مدح ملک‌العادل ابوالفتح ملکشاه

آمد به سلامت بر من ترک من از راه

پرداخته از جنگ و برآسوده ز بدخواه

چون سرو سهی قامت و شایسته تر از سرو

چون ماه دو هفته رخ و بایسته تر از ماه

سروست اگر گوی زند سرو به میدان

ماهست اگر چنگ زند ماه به خرگاه

تا وقت سحرگه من و او در شب دوشین

بی مشغله و بی غلبه یک دل و یکتاه

در صحبت او به که بوی در شب و شبگیر

با صورت او به که خوری می گه و بیگاه

من باده همی خوردم و او چنگ همی زد

من شعر همی خواندم او ساخت همی راه

تا روز همی گفت که چون بود به یک روز

فتح ملک عادل ابوالفتح ملکشاه

قیصرش همی باج فرستد به خزینه

فغفور همی حمل فرستدش به درگاه

ابناء زمین را به جز او نیست خداوند

شاهان جهان را به جز او نیست شهشناه

از طاعت او هست همه مرتبت و قدر

وز طلعت او هست همه منفعت و گاه