باب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوق

شمارهٔ ۱

لعلت که خجل کرد گل رعنا را از پسته نمود خال مشک آسا را میخواستم از پسته سبزت شکری تو بر در بسته خط نوشتی ما را

شمارهٔ ۱۰

فرسودن لعل آبدارت بر من بنمودن زلف بیقرارت بر من یک بوسه بخواهم و صدم عشوه دهی وآنگه گویی ازین هزارت بر من

شمارهٔ ۱۱

ای جان همه جهان زکوة لب تو رسته ز شکر برون نبات لب تو دل در ظلمات زلفت از دست برفت آه ار نرسد آب حیات لب تو

شمارهٔ ۱۲

دل نیست کز آن ماه برنجد هرگز کانجا دل کس هیچ نسنجد هرگز هرکس سخن دهان او میگوید لیکن سخنی درو نگنجد هرگز

شمارهٔ ۱۳