غزل شمارهٔ ۳۵۸

گر نه از خاک درت باد صبا می آید

صبحدم مشک فشان پس ز کجا می آید

ای جگرسوختگان عهد کهن تازه کنید

که گل تازه به دلداری ما می آید

گل تر را ز دم صبح به شام اندازد

این چنین گرم که گلگون صبا می آید

به هواداری گل ذره صفت در رقص آی

کم ز ذره نه ای او هم ز هوا می آید

تا گذر کرد نسیم سحری بر در دوست

نوش دارو ز دم زهرگیا می آید

عمر و عیش از سر صد ناز و طرب می گذرد

بلبل و گل ز سر برگ و نوا می آید

بوی بر مشک ختا از دم عطار هوا

زانکه ناکشت کزو بوی خطا می آید

بلبل شیفته را بی گل تر عمر عزیز

قدری فوت شد از بهر قضا می آید

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

گل سیراب چنین تشنه چرا می آید

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

از کله داری او بسته قبا می آید

از بنفشه به عجب مانده ام کز چه سبب

روز طفلی به چمن پشت دوتا می آید

نسترن کوتهی عمر مگر می داند

زان چنین بی سر و بن بر سر پا می آید

بر شکر خنده گل درد دل کس نگذاشت

دم عطار کزو بوی دوا می آید