غزل شمارهٔ ۴۰۲

ساقیا گه جام ده گه جام خور

گر به معنی پخته ای می خام خور

زر بده بستان می تلخ آنگهی

با بت شیرین سیم اندام خور

گردن محکم نداری پس که گفت

کز زبونی سیلی ایام خور

ترک نام و ننگ و صلح و جنگ گیر

توبه بشکن می ستان و جام خور

با فلک تندی مکن عطاروار

باده بستان لیک با آرام خور