غزل شمارهٔ ۵۱۵

مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می دارم

مسلمانم همی خوانند و من زنار می دارم

طریق صوفیان ورزم ولیکن از صفا دورم

صفا کی باشدم چون من سر خمار می دارم

ببستم خانقه را در در میخانه بگشودم

ز می من فخر می گیرم ز مسجد عار می دارم

چو یار اندر خرابات است من اندر کعبه چون باشم

خراباتی صفت خود را ز بهر یار می دارم

به گرد کوی او هر شب بدان امید چون عطار

مگر بنوازدم یاری خروش زار می دارم