غزل شمارهٔ ۶۱۹
عطار نیشابوریبیار آن جام می تا جان فشانیم
نثاری بر سر جانان نشانیم
بیا جانا که وقت آن درآمد
که جان بر جام جان افشان فشانیم
چو بر جان آشکارا گشت جانان
ز غیرت جان خود پنهان فشانیم
دمی کز ما برآید بی غم او
در آن ماتم بسی طوفان فشانیم
چو دریا در خروش آییم وانگه
ز چشم خون فشان باران فشانیم
وگر در دیده آید غیر او کس
نمک در دیده گریان فشانیم
همان بهتر که در عشقش چو عطار
در از دریای بی پایان فشانیم