غزل شمارهٔ ۶۳۷
عطار نیشابوریای به روی تو عالمی نگران
نیست عشق تو کار بی خبران
بی نظیری چو عقل و بی همتا
ناگزیری چو جان و ناگذران
گوهری را که کس نداند قدر
کی بدانند قدر مختصران
مرد عشق تو هم تویی که تویی
دایما در جمال خود نگران
چون دویی راه نیست در ره تو
جز یکی نیست دیده دیده وران
پرده بردار و بیش ازین آخر
پرده عاشقان خود مدران
هرچه صد سال گرد آوردند
با تو در باختند پاک بران
پاک بازان چو مانده اند از تو
پس چه سنجند هیچ این دگران
دل عطار مرغ دانه توست
باشه در مرغ خویشتن مپران