غزل شمارهٔ ۶۸۵

ای دل و جان کاملان گم شده در کمال تو

عقل همه مقربان بی خبر از وصال تو

جمله تویی به خود نگر جمله ببین که دایما

هجده هزار عالم است آینه جمال تو

تا دل طالبانت را از تو دلالتی بود

هرچه که هست در جهان هست همه مثال تو

جمله اهل دیده را از تو زبان ز کار شد

نیست مجال نکته ای در صفت کمال تو

چرخ رونده قرن ها بی سر و پای در رهت

پشت خمیده می رود در غم گوشمال تو

تا ابدش نشان و نام از دو جهان بریده شد

هر که دمی جلاب خورد از قدح جلال تو

مانده اند دور دور اهل دو کون از رهت

زانکه وجود گم کند خلق در اتصال تو

خشک شدیم بر زمین پرده ز روی برفکن

تا لب خشک عاشقان تر شود از زلال تو

گرچه فرید در جهان هست فصیح تر کسی

رد مکنش که در سخن هست زبانش لال تو