غزل شمارهٔ ۶۹۹

ای دو عالم یک فروغ از روی تو

هشت جنت خاک بوس کوی تو

هر دو عالم را درین چاه حدوث

تا ابد حبل المتین یک موی تو

هر دو عالم گرچه عالی اوفتاد

یک سر موی است پیش روی تو

در رهت تا حشر دو سرگشته اند

روز رومی و شب هندوی تو

بس که بر پهلو بگردید آفتاب

تا شود یک ذره هم زانوی تو

پس برفت و دید و روی آن ندید

کو نهد از بیم گامی سوی تو

آفتاب آخر چه سنجد چون دو کون

ذره است آنجا که آید روی تو

چون شکستی چرخ گردان را کمان

کی تواند گشت هم بازوی تو

جان خود از اندیشه تو محو گشت

چون شود اندیشه هم پهلوی تو

حقه گردون چرا پر لولوی است

از فروغ حقه لولوی تو

صد هزاران جادوان را صف شکست

یک مژه از نرگس جادوی تو

همچو ابروی تواش چشمی رسید

چشم هر که افتاد بر ابروی تو

شعر بس نیکو از آن گوید فرید

کو بسوخت از روی بس نیکوی تو