(۱) حکایت آن زن که بر شهزاده عاشق شد

شهی را سیمبر شهزاده ای بود

ز زلفش مه به دام افتاده ای بود

ندیدی هیچ مردم روی آن شاه

که روی دل نکردی سوی آن ماه

چنان اعجوبه آفاق بودی

که آفاقش همه عشاق بودی

دو ابرویش که هم شکل کمان بود

دو حاجب بر در سلطان جان بود

چو چشمی تیر مژگانش بدیدی

دلش قربان شدی کیشش گزیدی

که دیدی ابروی آن دلستان را

که دل قربان نکردی آن کمان را

دهانش سی گهر پیوند کرده

ز دو لعل خوشابش بند کرده

خطش فتوی ده عشاق بوده

به زیبایی چو ابرو طاق بوده