شمارهٔ ۲۷
عطار نیشابوریخود را چو زخواب و خور نمیداری باز
پس چه تو چه آن ستور در پرده راز
آخر ز وجود خویشتن شرمت نیست
معشوق تو بیدارو تو خوش خفته به ناز
خود را چو زخواب و خور نمیداری باز
پس چه تو چه آن ستور در پرده راز
آخر ز وجود خویشتن شرمت نیست
معشوق تو بیدارو تو خوش خفته به ناز