شمارهٔ ۳۵عطار نیشابوریباب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانستلاله ز رخی چو ماه میبینم منسبزه ز خطی سیاه میبینم منوان کاسه سرکه بود پر باد غرورپیمانه خاک راه میبینم من
