شمارهٔ ۱۳
عطار نیشابوریگل بین که گلاب ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا باد صبا بر سر گل مشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سر اوست
گل بین که گلاب ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا باد صبا بر سر گل مشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سر اوست