شمارهٔ ۱۶عطار نیشابوریباب چهل و نهم: در سخن گفتن به زبان پروانهپروانه به شمع گفت غم بیشستیگر سوز من و تو را نه در پیشستیهرچند سر منت نبودست دمیای کاش که یک دمت سر خویشستی
