بخش ۴ - در صفت جان و دل دیدن محبوب گوید

بسوز ای دل اگر تو سوختستی

درونت آتشی افروختستی

بسوز ای دل همه راز نهانی

که خود گفتی و هم خود میندانی

بسوز ای دل که همدردی ندیدی

در این ره همچو خود فردی ندیدی

بسوز ای دل که همراهانت رفتند

در این ره خفته تو ایشان نهفتند

بسوز ای دل که ماندستی تو غمناک

در این ماتم سرای کره خاک

بسوز ای دل چو تومستی در این راز

بد آخر تا نمانی ذره باز

بسوز ای دل تو چون ذرات اینجا

که تا گردی حقیقت ذات اینجا

بسوز ای دل که دید یار دیدی

در اینجا غصه بسیار دیدی

بسوز ای دل که مردان چون چراغی

تمامت سوختند اندر فراقی