بخش ۵۰ - تنبیه ارباب غفلت، و بیان احوال و دریافت خود، و نصیحت نمودن غافلان

ای تو غافل از درون و از برون

خود درافتادی در این چه سرنگون

ورنه من راهت ز معنی ساختم

سحر ایمان را در او پرداختم

راه روشن ساختم از نور او

چون ندیدی تو شدی مهجور او

جان من نور ولای او گرفت

وز دو عالم خود صدای او گرفت

خاک نیشابور از او گلزار شد

هرکه بد درخواب از او بیدار شد

من در او کشتم ز بهرت گل بسی

عاقبت گل را بچیدم بی خسی

ناکسان را کی رسد زان غنچه بو

زانکه من چیدم گل از بستان او

هاتف غیبم همی آواز داد

یک گلی از غیب در دستم نهاد

گفتمش ای سر غیبی حال این

گوی با من تا شود سرم یقین

گفت این معنی که با تو همره است

یک گلی از بوستان الله است

بلبل آن بوستانت ساختند