بخش ۵۳ - و له ایضاً
گاهی به قبول خلق خواهی آویخت گاهی به عصا و دلق خواهی آویخت زیرک تر مرغان جهانی لیکن تا چشم زنی به حلق خواهی آویخت
۷۲ شعر از عطار نیشابوری
گاهی به قبول خلق خواهی آویخت گاهی به عصا و دلق خواهی آویخت زیرک تر مرغان جهانی لیکن تا چشم زنی به حلق خواهی آویخت
گر در کوهی مقیم و گر در دشتی بر خاک گذشتگان مجاور گشتی بر خاک تو بگذرند نا آمده گان چندانکه تو بر گذشتگان بگذشتی
چون آفت بی قیاس داری در پی چندانکه روی هراس داری در پی ای خوشه سر سبز سر مفراز چون می دانی که داس داری در پی
بگشای نظر خلق پراکند نگر سرگردانی مرده و زنده نگر از شربت ناگوار دنیا به منال در شریت گور ناگوارنده نگر
هر رنگ که ممکن است آمیخته گیر هر فتنه که ساکن است انگیخته گیر وین روی چو ماه آسمانت بدریغ از صرصر مرگ باز در ریخته گیر