رباعیات

شمارهٔ ۱

آن کس که ز ناصواب بشناخت صواب بی خدمت تو کرد طلب حشمت و آب معلوم بود که دانۀ در خوشاب غواص خردمند نجوید ز سراب

شمارهٔ ۱۰

آن کیست که آگاه ز حس و خردست آسوده ز کفر و دین و از نیک و بدست کارش نه چو جسم و نفس داد و ستدست آگاه بدو عقل و خود آگه به خودست

شمارهٔ ۱۰۰

اول قدم آنست که جان در بازی وز خانه به یکبار بکوی اندازی چون قوت تسلیم و رضا حاصل شد آنگه بنشینی و بخود پردازی

شمارهٔ ۱۰۱

بی آنکه ز من به تو بدی گفت کسی بر کشتن من چه تیز کردی هوسی زین کار همی نیایدم باک بسی صد کشته چو من به که تو غمگین نفسی

شمارهٔ ۱۰۲