شمارهٔ ۵۴

آسمان گون قرطه پوشیدآن چو ماه آسمان

مهر چهر آمد بنزد بنده روز مهرگان

خواب چشم نر گسینش در سحر سحر آزمای

تاب زلف عنبرینش بر سمن سنبل فشان

زلف و چشم او همی آشفته کردی جان و دل

آن یکی آشوب دل بود این یکی آشوب جان

چون لب و دندان او شد اشک چشم من درست

ناردان بر روی لؤلؤ لؤلؤ اندر ناردان

تا نمود او ناردان و ناردان از روی و لب

اشک من چون ناردان شد جان من چون ناردان

ناگهان ز اندیشۀ او کرده بودم تنگ دل

کان نگارین نزد من تنگ اندر آمد ناگهان

چون مرا دلتنگ دید آن دلستان خندید و گفت

دل چه داری تنگ چون پیش تو باشد دلستان