شمارهٔ ۶۱

ز روی و قد تو بی شک صنوبر آید و ماه

ز روشنی و بلندی که هستی ای دلخواه

اگر صنوبر و ماهی شگفت و طرفه است این

شگفت و طرفه بود مردم از صنوبر و ماه

و شاق حلقۀ زلف ترا بشهر ختن

شود بنافه درون حلقه حلقه مشک سیاه

غلام و بندۀ آن ساعتم کجا سرمست

همی روی سوی درگاه بامداد پگاه

ز خواب خاسته در وقت و چشم خواب آلود

ز ناز بسته کمر تنگ و کژ نهاده کلاه

نه لاله برگی و هستی برنگ لالۀ سرخ

نه شاخ سروی و هستی بقد چو سرو ستاه

ز سیم و مشک و گناهست و توبه زلف و رخت

ز سیم توبه شگفت آید و ز مشک گناه

غلام آن خط مشکین نیم دایره ام

ز قیر و مشک چو طغر ای میر میرانشاه

شهنشهی که بروز و بشب همی گویند