غزل شمارهٔ ۲

در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب

نبود جان خردمند ز رفتن به نهیب

ناشکیبا مشو ار باز گذارد جانت

خانه ای را که ز ویران شدنش نیست شکیب

تن یکی خانه ویرانی و بی سامانی ست

نتوان داشت در او جان و روان را به فریب

گرچه پیوسته جان است تن تیره ولیک

شاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب

گرچه از جان به شکوه است و به نیرو هر تن

جان نگیرد ز تن تیره به زیبایی زیب

دیده جان خرد است و روشش اندیشه

ناید از کوری و کری تنش هیچ آسیب

چشم جان روشن و بیناست ز نزدیک و ز دور

پای اندیشه روان است بر افراز و نشیب

بی گمان باش خردمند که در راه یقین

خردت راست رود با تو گمانت به وریب