رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

گر با توام از تو جان دهم آدم را از نور تو روشنی دهم عالم را چون بی تو شوم قوت آنم نبود کز سینه به کام دل برآرم دم را

رباعی شمارهٔ ۱۰

تا گوهر جان در صدف تن پیوست وز آب حیات گوهری صورت بست گوهر چو تمام شد صدف را بشکست بر طرف کله گوشه سلطان بنشست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰

بیرون ز چهار عنصر و پنج حواس از شش جهت و هفت خط و هشت اساس سری است نهفته در میان خانه جان کان را نتوان یافت به تقلید و قیاس

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

تا چند روی از پی تقلید و قیاس بگذر ز چهار اسم و از پنج حواس گر معرفت خدای خود می طلبی در خود نگر و خدای خود را بشناس

رباعی شمارهٔ ۱۰۲