فصل ۳۲

قال النبی علیه السلام اسبغ الوضوء تزدد فی عمرک

یعنی خود را تمام پاکیزه دار از آرزوها تا عمرت زیاده گردد و آرزوها بار بیرون از طاقت برداشتن و هلاکت ورزیدن است پس با خود بس آی و ترک آرزوانه خود بگوی و این هوی پوست است و آرزوانه مغز است تو ازین پوست و ازین مغز بگذر تا به جنت مأوی برسی آرزوانه همینقدر است که می بینی چو یک دم گذشت دگربار آن ناآرزوانه شود و برنجاندت و این تن تو لقمه آرزوانه توست بعضی را باشد که همان نظر پیشین نماید باز دوم بار چو نظر کند ناموافق یابد بعضی به لب برساند و آنگاه ناموافق پدید آید بعضی را در آن جهان بچفسد أذهبتم طیباتکم فی حیاتکم الدنیا

آرزوانه چو دانه است که در میان فخک باشد موشکی که انبار یکی را خراب کند لقمه مهیا می کنند موافق طبع وی و داروی موش در میانه می کنند چنگال و دندان تو را در ویران کردن انبارهای مراد دیگران کم از آن نمی بینم آخر تو را چگونه داروی موش ننهند

اکنون الله وعای کالبد و قدح دماغ به ما داده است و ما را اختیار داده یعنی خود برگزینید و در این وعا کنید اکنون تو هر ساعتی دست بر این وعا می نه که در وی چه چیز است و اگر چیزی نباشد فبطن الأرض خیر لک من ظهرها

فمن یعمل مثقال ذرة خیرا یره و من یعمل مثقال ذرة شرا یره

گفتم اغلب شما ببازی و غم مشغولید و هر دو نمی باید زیرا که بازی از بهر دو نوع است یکی آنک تا از غم بگریزی یعنی از کری و شکستگی و کوری و مردن و تو از دست اینها هیچ جای نتوانی گریختن چو اصل غم در قفای توست و یکی دگر بازی از بهر آن است که سبک و بی مایه می باشی تا باد هوا و هوس تو را همچون خسی کوی می پراند تا به هر جای می نشینی تو را مایه عقل و تمیز از بهر آن نداده اند تا خود را با خس کوی برابر کنی و غم خوردن نیز چیزی نیست که غم نادیدن برون شو کار باشد و آن کوری باشد اگر راهی ندیده جد کن تا راهی بینی و اگر راه دیدی توقف چه کنی اندیشه غم می خوری می رو تا زود به منزل برسی و هیچ روی باز پس مکن اگر پیش روی تر دیده غم سرگشتگی باشد درین مجلس چه منزل کنی سر به