بخش ۷ - «فی ذم العلماء المشبهین بالامراء المترفعین عن سیرة الفقرا»

علم یابد زیب از فقر ای پسر

نی ز باغ و راغ و اسب و گاو و خر

مولوی را هست دایم این گمان

کان بیابد زیب ز اسباب جهان

نقص علم است ای جناب مولوی

حشمت و مال و منال دنیوی

قاقم و خز چند پوشی چون شهان

مرغ و ماهی چند سازی زیب خوان

خود بده انصاف ای صاحب کمال

کی شود اینها میسر از حلال

ای علم افراشته در راه دین

از چه شد مأکول و ملبوست چنین

چند مال شبهه ناک آری به کف

تا که باشی نرم پوش و خوش علف

عاقبت سازد تو را از دین بری

این خودآرایی و این تن پروری

لقمه کآید از طریق مشتبه

خاک خور خاک و بر آن دندان منه