بخش ۱۶ - سال بعض العارفین عن بعض المنعمین عن قدر سعیه فی تحصیل الاسباب الدنیویة و تقصیرة عن اسباب الاخرویة

عارفی از منعمی کرد این سؤال

کای تو را دل در پی مال و منال

سعی تو از بهر دنیای دنی

تا چه مقدار است ای مرد غنی

گفت بیرون است از حد و شمار

کار من این است در لیل و نهار

عارفش گفت این که بهرش در تکی

حاصلت زان چیست گفتا اندکی

آنچه مقصود است ای روشن ضمیر

برنیاید زان مگر عشر عشیر

گفت عارف آن که هستی روز و شب

از پی تحصیل آن در تاب و تب

شغل آن را قبله خود ساختی

عمر خود را بر سر آن باختی

آنچه زو می خواستی واصل نشد

مدعای تو از آن حاصل نشد

دار عقبی کان ز دنیا برتر است

وز پی آن سعی خواجه کمتر است

چون شود حاصل تو را چیزی از آن

من نگویم خود بگو ای نکته دان