شمارهٔ ۲۵ - ورزش روح
ملکالشعرا بهاردو چیز افزونی دهد بر مردم افزون طلب
سرمایه عقل و خرد پیرایه علم و ادب
علم است دیهیم علا عقل است کنج اعتلا
العلم تاج للفتی والعقل طوق من ذهب
هست ار ز میراث پدر عقل غریزیت ای پسر
تکمیل آن واجب شمر باری به عقل مکتسب
عقل غریزی بی ممد بی ورزش و تعلیم و جد
هرچند باشد مستعد کردد به غفلت محتجب
عاقل فتد از کاهلی در ورطه لایعقلی
جاهل شود دانا ولی با ورزش و جهد و تعب
ورزش کند تن را قوی روح و خرد را مستوی
مر نفس ها را معنوی مر فکرها را منتخب
در عیدگاه رومیان مردی ضعیف و ناتوان
افتاد از بادی دمان برخاست غوغا و شغب
مرد از جماعت شد خجل زان ناتوانی منفعل
بر ورزش تن داد دل بگشاد بازو بست لب
چون عید شد سال دگرشد عیدگه پر شور و شر
مردم دوان در یکدگر بهر تماشایی عجب
گردونه ای آمد دوان بر چار گامیش جوان
وز پی جوانی پهلوان زیبا رخ و دیبا سلب
بگرفت چرخ واپسین و افشرد زانو بر زمین
چون جسته شیری از کمین بر پشت نخجیر از غضب
برکاشت اندر عیدگه مر گاومیشان را ز ره
پس داشت گردون را نگه با زور پولادین عصب
زان پس به گردون شد سوار آن آزموده نغزکار
از انفعال سال پار آورد عذری بلعجب
گفتا منم آن ناتوان کافتادم از باد دمان
دفع تعنت را میان بستم به ورزش روز و شب
این سعی و این زحمت مرا برهاند از آن رنج و بلا
عیش است بعد از ابتلا شادیست از بعدکرب
زان گفته مردان و زنان جستند از جا کف زنان
وان پهلوان و همگنان رفتند با ساز و طرب
چون غیرت انگیزد همی اسباب ها خیزد همی
پیش امل ریزد همی از هر بن مویی سبب
غیرت به جز جنبش مدان کز وی حرارت شد عیان
بیرون ز جنبش نیست جان زان شد روان جان را لقب
جنبش کن ار مرد رهی وز ورزش جان اگهی
جان را ده از جنبش بهی تا وارهی از تاب و تب
ای تن ز ورزش بارور وز ورزش جان بیخبر
جان را ز ورزش بخش فر کاین واجبست آن مستحب
در ورزش تن بارها آسان شدت دشوارها
در ورزش جان خارها آرند از بهرت رطب
خواندی که افکند آن فلان سجاده بر آب روان
این ورزش جانست هان السعی فیه قد وجب
شد بر پلنگ آن یک س رار اندرکفش پیچنده مار
آن مار تازانه سوار آن دد هیون مرد رب
این پیش جان ها اندکست این از هزار آیت یکست
این بهر ارباب شکست از باغ معنی یک خشب
زین وانمودن ها برآ زی نانمودن ها گرا
کان کس که داندکیمیا پنهان کند ز اهل طلب
زان کیمیای مردمی کان هست اصل بی غمی
دریاب تا سطح زمی پیشت شود کان ذهب
وانگه برآی از بیخ و بن وزکیش و آیین کهن
اصل و نسب بدرود کن وز کف بنه جاه و حسب
با حکمت و عقل گزین ماهیت اشیا ببین
چون چیره گشتی بر زمین زی آسمان بر کن قبب
چون بگذری از سبع ها وز ماوراء طبع ها
بینی تلال و ربع ها زآثار یار منتخب
درکش بهار اینجا عنان کز حمله رویین تنان
چون رستمت زاری کنان بینم همه تن پرثقب
برگرد زی اصل سخن عذر آور از فصل سخن
تا خود گه وصل سخن از وصل برخوانی خطب
مخلوق را بینی مصر اندر ضلال مستمر
نه تن ز ورزش مقتدر نه جان ز تمرین منقلب
نابوده یک ساعت مقیم اندر صراط مستقیم
امات غیرتشان عقیم آباء همتشان عزب
اینجا وفا و شرم کو یک یار با آذرم کو
یک شعله آه گرم کو کز وی شود جان ملتهب
قومی پلید وکینه جو تردامن و بی آبرو
جمله قبیح و زشت خو یکسر وقیح و بی ادب
بدفطرت و ناکس همه از بد نکرده بس همه
مدخولشان ازپس همه پیش اوفتاده زین سبب
زین سفلگان محتشم بی دولتان محترم
در زحمتم اندر عجم چون بوالعلا اندر عرب
زین بی هنر حساد من گیرد خموشی داد من
کز آسمان فریاد من بگذشت و خاموش است لب
با حاسد ار پنجه زنی آن مرده را زنده کنی
در آتش ار چوب افکنی افزون شود او را لهب
به کز لهیب خوی بد بدخوی خاکستر شود
خود خویش را خامش کند زآتش چو برگیری حطب
ذوق آورد آثار من لذت دهد گفتار من
مستی دهد اشعار من ماننده آب عنب
در رنجم از چندین هنر مانند طاوسان نر
تن فدیه مقبول پر جان برخی رنگین ذنب
زین همرهان مفتری چون یوسفم من متفری
هستم ازین گرگان بری کز آهوان دارم نسب
با سفله نستیزم همی وز دون بپرهیزم همی
زین قوم بگریزم همی چون مصطفی از بولهب
اصل تناسب شد یقین زیراک در هر سرزمین
هست آن مناسب جاگزین وان نامناسب مرتهب
در جایگاه طوطیان ننهد نعامه آشیان
وانجا که خسبد ماکیان کبک دری ننهد خشب
بازیده ام شطرنج تو هستم به هر بازی جلو
فخر است و استبقا گرو عز است و استغنا ندب
زین رو هیاهوها شود انگیخته غوغا شود
بر قصد من برپا شود هنگامه و جنگ و جلب
مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن
یارب چه بودآن تیرگی وآن راه دور و نیمشب
