شمارهٔ ۱۴۷ - صفت هلال و اسب

چون غره افق ز شفق شد شقیق رنگ

بر شاه روم تاختن آورد شاه زنگ

شب را ز روی پرده برافتاد و رخ نهفت

حور سپیدچهر ز دیو سیاه رنگ

خورشید رخ نهفت و برآمد هلال عید

خمیده سر چو ابروی مه طلعتان شنگ

چون تازه بادرنگی سر زده ز شاخ

وز برگ گشته پنهان نیمی ز بادرنگ

گفتی یکی نهنگ نهان شد در آب و ماند

بر آب نیمی از سر دندان آن نهنگ

یا همچو جنگجویی کز بیم جنگیان

افکنده خنجر از کف و بگریخته ز جنگ

یا جسته رنگ از کف صیاد با شتاب

وندر میان دشت درافتاده شاخ رنگ

یا خادمی نهاده دویتی ز زر ناب

ییش وزیر شرق خداوند فروهنگ

بخ بخ به مرکبی که بدیدم به درگهت

پوینده ای بدیع و کرازنده ای کرنگ

در دشت همچنان که به دشت اندرون گوزن

درآب آن چنان که به آب اندرون نهنگ

اندام او به نرمی چون دیبه طراز

اعصاب او به سختی چون شاخه زرنگ

پیش از خدنگ بر سر آماج گه رسد

بر پشتش ار کشی سوی آماج گه خدنگ