شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما

چون به پشت آسمان پیما برآمد پای من

آسمانی گشت طبع آسمان پیمای من

عاقبت هم خود به سوی آسمان پویا شدم

بس که پویا گشت از آن سو فکرت جویای من

عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نمود

اینت فرجام هوس های دل شیدای من

گر دل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدم

بر تن دروای من ره زد دل دروای من

من پیمبروار کردم نیت معراج و گشت

جنب جنبان زیر پا خنگ برق آسای من