شمارهٔ ۲۲

نم باران ز بستان گرد رفته است

طبیعت را گلی از گل شکفته است

نسیم آزاد می آید به بستان

چرا پس مرغکان را دل گرفته است

عجب شوری بپاکردست بلبل

ندانم عشق در گوشش چه گفته است

به ما جز عشق و آزادی مده پند

که عاشق حرف مردم کم شنفته است

بهارا بیش ازبن درگوش ملت

مزن گلبانگ آزادی که خفته است