غزل شمارهٔ ۵

کرده ام باز به آن گریه سودا سودا

که ز هر اشک زدم بر سر دریا دریا

ساقی امشب چه جنون ریخت به پیمانه هوش

که شکستم به دل از قلقل مینا مینا

محو اوگشتم و رازم به ملاء توفان کرد

هست حیرانی عاشق لب گویا گویا

داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن

عافیتها شد ازین آبله برپا برپا

دردعشقم من و خلوتگه رازم وطن است

گشته ام اینقدر از ناله رسوا رسوا

نذر آوارگی شوق هوایت دارم

مشت خاکی که دهد طرح به صحرا صحرا

دل آشفته ما را سر مویی دریاب

ای سرموی توسرکوب ختنها تنها

دور انسان به میان دو قدح مشترک است

تا چه اقبال کند جام لدن یا دنیا

تا تقاضا به میان آمده مطلب رفته ست

نیست غیر ازکف افسوس طلبها لبها

بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده

کار امروزکن امروز ز فردا فردا