غزل شمارهٔ ۸

روزی که زد به خواب شعورم ایاغ پا

من هم زدم ز نشیه به چندین دماغ پا

رنگ حنا زطبع چمن موج می زند

شسه ست گویی آن گل خودرو به باغ پا

سیر بهار رنگ ندارد گل ثبات

لغزد مگر چو لاله کسی را به داغ پا

آنجا که نقش پای تو مقصود جستجوست

سر جای موکشد به هوای سراغ پا

جز خاک تیره نیست بنای جهان رنگ

طاووس سوده است به منقار زاغ پا

با طبع سرکش اینهمه رنج وفا مبر

روز سوار شب کند اسب چراغ پا

یک گام اگر ز وهم تعلق گذشته ای

بیدل درازکن به بساط فراغ پا