غزل شمارهٔ ۵۲

نشاند بر مژه اشک ز هم گسسته ما را

تحیر که به این رنگ بست دسته ما را

هزار آبله دادیم عرض لیک چه حاصل

فلک فکند به پا کار دست بسته ما را

کسی به ضبط نفس چون سحر چه سحر فروشد

رها کنید غبار عنان گسسته ما را

به سیر باغ مرو چون نماند فصل جوانی

چمن چه دسته کند رنگ های جسته مارا

زبان به کام خموش است از شکایت یاران

به پیش کس مگشایید زخم بسته ما را

هجوم ناله نشسته است در غبار ضعیفی

برآورند ز بالین پر شکسته ما را

سراغ نقش قدم بیدل از هوا نکند کس

ز خاک جو سر در زیر پا نشسته ما را