غزل شمارهٔ ۷۳

حیف کز افلاس نومیدی فواید مرد را

دست اگرکوتاه شد بر دل نشاید مرد را

از تنزلهاست گر در عالم آزادگی

چین پیشانی به یاد دامن آید مرد را

چون طبیعتهای زن گل کرده گیر آثار ننگ

در فسوس مال و زر گر دست ساید مرد را

جدول آب و خیابان چمن منظورکیست

زخم میدانهاکشد تا دل گشاید مرد را

یک تغافل می کند سرکوبی صدکوهسار

در سخن می باید از جا در نیاید مرد را

دامن رستم تکاند بر سر این هفت خوان

دست غیرت تا غبار از دل زداید مرد را

در مزاج دانه آماده ست تأثیر زمین

حیزکم پیدا شودگر زن نزاید مرد را

ناگزیر رغبت اقبال باید زیستن

جاه دنیا صورت زن می نماید مرد را

جوهر غیرت درین میدان نمی ماند نهان

تیغ می گردد زبان و می ستاید مرد را

گر ز سیم وزر وفاخوهی به خست جهدکن

قحبه محکوم است ازامساکی که شایدمردرا

بیدل این دنیا نه امروز امتحانگاهست و بس

تا جهان باقی ست زن می آزماید مرد را