غزل شمارهٔ ۱۳۸

چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را

که نقش پای هم گرداب شد فرهاد و مجنون را

جنون می جوشد از مد نگاه حیرتم اما

به جوی رگ صدا نتوان شنیدن موجه خون را

چو سیمت نیست خامش کن که صوتت بی اثر گردد

صداهای عجایب از ره سیم است قانون را

تبسم از لب او خط کشید آخر به خون من

نپوشید از نزاکت پرده این لفظ مضمون را

به هرجا می روم ازحسرت آن شمع می سوزم

جهان آتش بود پروانه ازبزم بیرون را

درشتی ها گوارا می شود در عالم الفت

رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

که چشم شوخ او در جام می حل کرد افیون را

دل داناست گر پرگار گردون مرکزی دارد

چو جوش می سر خم مغز می داند فلاطون را

چه سازد موی پیری با دل غفلت سرشت من

که بر آلایش باطن تصرف نیست صابون را

مشو ز افتادگان غافل که آخر سایه عاجز

به پهلو زیردست خویش سازد کوه و هامون را

ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن

به سر خاکستر است از دور گردون طبع موزون را