غزل شمارهٔ ۱۵۷

نیست با مژگان تعلق اشک وحشت پیشه را

دانه ما دام راه خویش داند ریشه را

عیش ترک خانمان از مردم آزاد پرس

کس نداند جز صدا قدر شکست شیشه را

می شود اسرار دل روشن ز تحریک زبان

می دهد این برگ بوی غنچه اندیشه را

کم ز هول مرگ نبود غلغل شور جهان

نعره شیر است مطرب مجلس این بیشه را

همت فرهاد ما را سرنگونی می کشد

ناخن خاریدن سر گر شمارد تیشه را

گر شود دشمن ملایم چشم لطف از وی مدار

مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را

طبع را فیض خموشی می کند معنی شکار

نیست دامی جز تأمل وحشی اندیشه را

موج صهبا گر به مستان زندگی بخشد رواست

از رگ تاک است میراث کرم این ریشه را

عشق بردارد اگر مهر از زبان عاجزان

ناله یک نی به آتش می دهد صد بیشه را

نور این آیینه را جوهر نمی گردد حجاب

نیست مژگان سد ره چشم تماشاپیشه را

گر نباشد بی تمیزی ها مآل کار عشق

کوهکن بر صورت شیرین نراند تیشه را

مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره نیست

تنگ دستی باز می دارد ز قلقل شیشه را