غزل شمارهٔ ۱۷۸
بیدل دهلویاگر مردی در تسلیم زن راه طلب مگشا
ز هر مو احتیاجت گر کند فریاد لب مگشا
خم شمشیر جرأت صرف ایجاد تواضع کن
به این ناخن همان جز عقده چین غضب مگشا
خریداران همه سنگند معنی های نازک را
زبان خواهی کشید اجناس بازار حلب مگشا
ز علم عزت و خواری به مجهولی قناعت کن
تسلی برنمی آید معمای سبب مگشا
به ننگ انفعالت رغبت دنیا نمی ارزد
زه بند قبایت بر فسون این جلب مگشا
عدم گفتن کفایت می کند تا آدم و حوا
دگر این هرزه درس وهم طو مار نسب مگشا
بنای سرکشی چون اشک سر تا پا خلل دارد
علاج سیل آفت کن سر بند ادب مگشا
ستم می پرورد آغوش گل از خار پروردن
زبانی را کز او کار درود آید به سب مگشا
حضور نورت از دقت نگاهی ننگ می دارد
به رنگ چشم خفاش این گره جز پیش شب مگشا
سبک روحی نیاید راست با وهم جسد بیدل
طلسم بیضه تا نشکسته ای بال طرب مگشا